Feeds:
Wpisy
Komentarze

Posts Tagged ‘kryszna’

źródło – http://www.vrinda.net.pl/filozofia/iskcon.php
ISKCON Chandradoya Mandir, MayapurRys. Świątynia ISKCON-u we Wrindawan, Indie —>

W celu skrótowej prezentacji historii ISKCON-u należy sięgnąć aż do czasów antycznej kultury wedyjskiej i odwołać się do tradycji jednego z systemów jogi zwanej bhakti jogą stanowiącej bez wątpienia jeden z najbardziej teistycznych systemów duchowej praktyki, przyjmującej Boga Osobowego za Najwyższy Byt. Jej celem jest rozbudzenie miłości do Boga i nawiązanie z Nim osobistego związku, opartego na całkowitym oddaniu („bhakti” – sanskryckie słowo oznaczające „miłość i oddanie”).

Shrivatsa Goswami, doktor filozofii indyjskiej Uniwersytetu Indyjskiego w Benares pisze: „Już w Rig Wedzie, najstarszej z czterech pism świętych Indii znajdujemy wspaniałe fragmenty obrazujące różnorodne przejawy i aspekty bhakti. Oznacza to, że już przed okresem wedyjskim istniała pewna forma bhakti, której dokumentem są Wedy. W ciągu stuleci przed Chrystusem znajdujemy liczne dowody w formie pisanej i architektonicznej przemawiające za istnieniem popularnego ruchu „bhakti” na szeroką skalę.” (red. Steven J.Gelberg, Hare Krishna, Hare Krishna, Grove Press New York 1983, str.183) Ruch ten istniał w Indiach na przestrzeni stuleci i przeżył swój wielki renesans w XV wieku wraz z pojawieniem się wielkiego mistyka oraz świętego Śri Kryszny Caitanyi Mahaprabhu [1486-1533]. Jego intensywna działalność misjonarska i kaznodziejska, połączona z licznymi podróżami doprowadziła w rezultacie do ekspansji bhakti jogi na cały subkontynent indyjski.

Teologia ruchu Hare Kryszna wywodzi się wprost z vaisnavizmu nauczanego przez Caitanyę – głoszone przez niego idee wywodziły się z pism wedyjskich opracowanych wiele tysięcy lat temu, lecz dopiero w zapoczątkowanym przez niego ruchu intonowania świętych imion Kryszny znalazły swój pełny wyraz. Śri Caitanya wyprowadziwszy religię ze świątyń wprost do ludu zainicjował intensywny nurt reformacyjny podobny temu, jaki miał miejsce w tym samym okresie w ówczesnej Europie. Klimat owego „renesansu bhakti” oddaje poniższy opis J. W. Suligi: „Zapoczątkowany przez Caitanyę (…) ruch bhakti znalazł wielu zwolenników. Bhakti to miłosne, wręcz ekstatyczne oddanie się Bogu, Jego adoracja, czego przejawem są: taniec i śpiew. Jest to droga ku Bogu dostępna dla każdego, niezależnie od rasy, kasty, płci i wieku. Tłumy bhaktów wędrują drogami Indii, przenikają do obszarów zamieszkiwanych przez różne plemienia, głosząc myśl, że miłość do Boga jest najlepszym sposobem wyzwolenia się z samsary.” (Hinduizm Lewiatan nieujarzmiony, „Pismo Literacko-Artystyczne” 1986, nr 6-7, str. 57-58)

W znanej pracy J.L. Brockingtona „Święta nić hinduizmu” odnajdujemy fragment jednoznacznie wskazujący na związek ISKCON-u z dawną tradycją bhakti: „Śri Kryszna Caitanya przeżywał okresy ekstatycznych uniesień i owładnięcie przez Boga, które cechowały jego taniec, wyróżniając go jako postać charyzmatyczną (…) Wyrósł na biegłego znawcę tradycyjnej, opartej na sanskrycie wiedzy o bhakti. (…) Śpiew i taniec wychwalający Krysznę stał się znamienną cechą jego wyznawców i miał zadomowić się na ulicach europejskich i amerykańskich miast w skutek działalności ruchu Hare Kryszna” ( Instytut Wydawniczy PAX, W-wa 1990, str.180)

Życzeniem Śri Caitanyi było nadanie intonowaniu mantry Hare Kryszna jak najbardziej masowego charakteru i dotarcie z nim do każdej wioski i miasta na świecie, co było trudnym do wyobrażenia nawet dla wielu jego ówczesnych zwolenników. Jego najbliżsi uczniowie, wśród których prym wiodło Sześciu Goswamich z Vrindavan (wybitni teolodzy, którzy wspólnie stworzyli ponad 200 obszernych prac sanskryckich gloryfikujących kult bhakti) podjęli misję swego mistrza, nadając jego dziełu wymiar powszechny i ogólnodostępny. Kolejni nauczyciele, stanowiący ogniwa tej samej sukcesji, budowali liczne świątynie i zakładali instytuty propagujące bhakti-jogę, które działają do dziś, szczególnie na terenie Zachodniego Bengalu. W swej książce „Hare Krishna, Hare Krishna” Steven J. Gelberg pisze: „Mimo iż indyjska forma bhakti nie wywarła dużego bezpośredniego wpływu na resztę świata możemy powiedzieć, że ta postawa miłosnego oddania dla osobowego Boga, jaką rozwinęła indyjska tradycja bhakti, jest niewątpliwie jednym z największych darów Indii dla świata, darem bardzo cennym i wartościowym. Niestety świat jak do tej pory go nie przyjął” (str.191).

Powoli jednak miało dojść do tego przełomowego wydarzenia – Bhaktivinoda Thakura (1838-1914), wybitny nauczyciel i kaznodzieja wywodzący się z linii Śri Caitanyi, wielki reformator vaisnavizmu i autor ponad 100 książek o świadomości Kryszny, w jednej ze swych prac przepowiada rychłe pojawienie się osoby, która wypełni słowa Śri Caitanyi i rozszerzy nauki Kryszny na całym świecie.

Syn Bhaktivinody, Bhaktisidhanta Sarasvati Gosvami (1874-1936) kontynuował dzieło swojego ojca – to właśnie jego spotkał w 1922 roku Śrila Prabhupada, stając się w dziesięć lat później jego uczniem. W 1936 r. tuż przed swoją śmiercią wyraził życzenie, aby Prabhupad (pamiętając przepowiednię swego ojca) wykorzystał znajomość języka angielskiego do publikowania książek i polecił mu jednocześnie propagowanie filozofii bhakti w krajach Zachodu. W 1965 r., po 43 latach intensywnych przygotowań, Prabhupada przybył do Ameryki, aby urzeczywistnić słowa swojego nauczyciela.

ISKCON zarejestrowano oficjalnie rok później, 11 lipca w stanie Nowy Jork, co stało się formalnym początkiem funkcjonowania tego, wywodzącego się z vaisnavizmu wyznania poza granicami Indii. Dr Arthur L. Basham, jeden z najbardziej cenionych autorytetów w dziedzinie starożytnej cywilizacji Indii, w zakończeniu „Historii kultury Indii” stwierdza, że ruch Hare Kryszna… „…jest bardzo ważny pod względem historycznym, gdyż oto teraz po raz pierwszy od czasów Cesarstwa Rzymskiego azjatycka religia jest otwarcie praktykowana przez ludzi z Zachodu na ulicach zachodnich miast”.

Reklamy

Read Full Post »

źródło: http://www.harekryszna.pl/index.php?id=10
chaitayasmallMiędzynarodowe Towarzystwo Świadomości Kryszny, znane też jako ISKCON (skrót od angielskiej nazwy) i potocznie jako ruch Hare Kryszna, jest ruchem misyjnym należącym do wisznuizmu, jednego z trzech głównych nurtów hinduizmu. Wisznuizm jest religią monoteistyczną, uznającą wiarę w jednego, osobowego Boga, nazywanego Kryszna, Rama lub Wisznu. Wisznuizm uznaje, że ten sam Bóg, pod innymi imionami, czczony jest w innych światowych religiach.

Założycielem bengalskiej szkoły wisznuizmu, do którego w szczególności nawiązuje Międzynarodowe Towarzystwo Świadomości Kryszny, jest Śri Kryszna Ćajtanja Mahaprabhu (1486-1534). Głosił on, że celem ludzkiego życia jest pełne miłości oddanie się Bogu, zaś najskuteczniejszą praktyką która do tego prowadzi – intonowanie świętych imion.
Wyznawcy Kryszny wierzą ponadto w nieśmiertelność oraz boskie pochodzenie duszy, odrębność duszy i ciała, reinkarnację oraz możliwość ostatecznego wyzwolenia.

Podstawowymi pismami świętymi wyznawców Kryszny są sanskryckie traktaty: Bhagavad-gita, Śrimad-Bhagavatam oraz Caitanya Caritamrita [czyt: Czejtanja Czaritamrita].

Międzynarodowe Towarzystwo Świadomości Kryszny zostało zarejestrowane w Stanach Zjednoczonych w lipcu 1966 przez A.C. Bhaktivedantę Swamiego Prabhupada (1896-1977), spadkobiercę i propagatora nauk Śri Ćajtańji.

Do Polski ruch trafił w 1976 roku, zaś formalna rejestracja nastąpiła dwanaście lat później, w 1988 roku.

Read Full Post »

Autor: Vallabha Acarya
tłum. własne

R-K
Rys: Śri Kryszna i Jego wieczna ukochana, Śrimati Radharani

Radha pełna jest miłości Kryszny
Kryszna pełen jest miłości Radhy
To jedyne bogactwo życia
Radha i Kryszna – Oni są mym schronieniem

Radha jest bogactwem Kryszny
Kryszna jest bogactwem Radhy
To jedyne bogactwo życia
Radha i Kryszna – Oni są mym schronieniem

Radha wypełniona jest życiem Kryszny
Kryszna jest wypełniony życiem Radhy
To jedyne bogactwo życia
Radha i Kryszna – oni są mym schronieniem

Radha pełna jest esencji Kryszny
Kryszna pełen jest esencji Radhy
To jedyne bogactwo życia
Radha i Kryszna – Oni są mym schronieniem

Siedzibą Radhy jest dom Kryszny
Siedziba Kryszny jest dom Radhy
To jedyne bogactwo życia
Radha i Kryszna – Oni są mym schronieniem

Radha mieszka w umyśle Kryszny
Kryszna przebywa w umyśle Radhy
To jedyne bogactwo życia
Radha i Kryszna – Oni są mym schronieniem

Radha przybrana jest szatami błękitu
Kryszna nosi szaty złotego koloru
To jedyne bogactwo życia
Radha i Kryszna – Oni są mym schronieniem

Radha jest Królową Vrindavany
Kryszna jest Vrindavany Królem
To jedyne bogactwo życia
Radha i Kryszna – Oni są mym schronieniem

Read Full Post »

Stephen Knapp – Śri Nandanandana Prabhu

krishna-greeting-us-home
Ten zwrot, czy koncept, że ‘Bóg jest miłością’ jest często używany przez osoby z różnych religii, lecz rzadko kiedy jest wyjaśniany w dostateczny sposób. Być może powiedzą, że Bóg jest kochający, przebaczający, jest naszym przyjacielem, co jest prawdą, ale w istocie, jest to dosyć płytkie wyjaśnienie tego, jak Bóg jest miłością. Więc jeśli mamy zrozumieć, jak ktoś może odczuwać tak wielka duchową ekstazę, że materialne przyjemności stają się nieznaczące, jest to właściwy moment, aby omówić, jak Bóg jest źródłem ekstazy, miłości i szczęścia, których zawsze szukamy. Prawidłowe i kompletne tego wyjaśnienie znajdujemy jednak jedynie na najwyższym poziomie literatury wedyjskiej, szczególnie zaś w tradycji Vaisznava.

Literatura wedyjska opisuje Prawdę Absolutną jako sac-cit-ananda vigraha, co oznacza osobową postać wieczności, wiedzy i szczęścia. W Taittiriya Upaniszad (Drugie Vali, Siódme Anuvaka), Prawda Absolutna opisana jest jako skumulowane ananda, czyli szczęście. Istnieje zrozumienie, że to duchowe szczęście jest dynamiczną i osobową postacią Śri Kryszny, natomiast blask Brahmana, czyli wspaniałego białego światła, jest wszechprzenikającą bezosobową poświatą towarzyszącą temu szczęściu. Tak więc bezosobowy blask Brahmana ma swe źródło w Najwyższej Osobie, którą jest Śri Kryszna, źródło wszelkiego szczęścia. W Bahmananda, blasku Brahmana, smak czy doświadczenie tego szczęścia jest uśpione, niedyanmiczne. Z samej swej natury, Brahman jest czymś, z czym nie można mieć osobowego związku. Nie ma w nim działania i wymiany uczuć. W taki sposób, osoby wtapiające się w egzystencję bezosobowego Brahmana, wierząc, że jest to najwyższa prawda, pozostają niespełnionymi. Z kolei w osobowości Śri Kryszny, w rozrywkach i czynnościach przez Niego spełnianych, szczęście zawsze się powiększa i rozszerza w nowe wymiary. Najwyższy smak, czyli doświadczenie przyjemności tego duchowego szczęścia nazywane jest rasa, i także Kryszna nazywany jest rasa, centrum i źródło tego ekstatycznego, duchowego doświadczenia. Innymi słowy, On jest tym, Który obdarza największą, duchową rozkoszą. To należy rozszerzyć do zrozumienia, że Kryszna jest obiektem najwyższej czci i miłości, jak również ostatecznym doświadczeniem i podmiotem wiedzy, religii i miłości. Lecz Kryszna jest również rasika, czyli ostatecznym radującym się rasa, doświadczeniem duchowego szczęścia.

Zaczynamy teraz rozumieć, że Kryszna jest nie tylko ostatecznym obiektem miłości, ale też najwyższym odbiorcą, cieszącym się wszelkimi miłosnymi związkami. Dlatego Kryszna pełen jest nieograniczonych pragnień radowania się duchowymi, miłosnymi związkami, czyli rozrywkami, znanymi jako Lila. Aby tak się działo, Kryszna jest też wieczną ekspansją Siebie w osobie Radharani, Swej wiecznej ukochanej i najwyższej wielbicielki. Innymi słowy, Radharani jest żeńskim aspektem Najwyższego Pana, Śri Kryszny i jest nie-różna od Niego, ale razem (oba, męski i żeński aspekt) spełniają najwyższe miłosne duchowe rozrywki i objawiają całkowicie transcendentalne miłosne wymiany.

Radha jest bhavą, czyli ucieleśnieniem czystej i niemotywowanej egoizmem miłości. Cokolwiek Radha robi, służy całkowicie przyjemności Kryszny. Radha jest także hladini-śakti, czyli mocą przyjemności, spoczywającą w Krysznie. Ta moc szczęścia i przyjemności z wnętrza Kryszny przenika światy duchowe i materialne, a jakakolwiek przyjemność czy szczęście jest odczuwane przez kogokolwiek, jest to właśnie forma tej mocy przyjemności. Lecz im bardziej się zbliżamy do Kryszny na platformie duchowej, tym bardziej bezpośrednio odczuwamy moc tego źródła szczęścia i duchowej przyjemności. Najwyższą uosobioną formą tej mocy jest Śrimati Radharani. Dlatego też, Kryszna spełnia wymiany miłosne z Radharani i raduje się szczęściem Jej miłości wiele milionów razy bardziej, niż przyjemnością pochodzącą od Niego Samego. Miłość Radharani jest niemotywowaną miłością uosobionej mocy szczęścia Kryszny. Tym sposobem, Kryszna jest najsłodszym obiektem miłości, podczas gdy Radha jest najsłodszą kochającą wielbicielką.

W miarę wgłębiania się w Ich miłosny związek, widzimy coraz więcej wielbicieli, którzy asystując w tych rozrywkach, biorą udział w tych miłosnych wymianach Radha-Kryszny. Ponieważ wszystkie żywe istoty są duchowej natury, wszyscy posiadamy duchowy związek z Najwyższą Duchową Istotą, Śri Kryszną. Związek ten całkowicie przebudza się w świecie duchowym, co dla każdego jest źródłem ogromnego szczęścia. Im większa jest przyjemność Kryszny, tym większą przyjemność odczuwają wszyscy wielbiciele, którzy swą ekstazę oddają z powrotem Krysznie w swych miłosnych wymianach z Nim. Wtedy Kryszna odwzajemnia tę miłość jeszcze bardziej i miłosne wymiany (bhakti) między Kryszną i Jego wielbicielami bezustannie ekspandują i wzrastają na wiecznie nowe, coraz wyższe poziomy w niekończących się kręgach. Tym sposobem, wszyscy są spełnieni w tej duchowej miłości, która istnieje całkowicie poza granicami i oszacowaniem właściwym dla przyjemności i związków materialnych.

W taki sposób osoba zaangażowana w czystą bhakti dla Kryszny czuje się całkowicie spełniona i zadowolona. Dlatego też bhakti, która w pełni manifestuje się jako czysta miłość do Boga, jest prawdziwym celem każdej religii czy systemu jogi. Bhakti-joga, czyli proces oddania w miłości do Boga, jest zarówno celem jak i środkiem, a ostatecznym jego spełnieniem nie jest nawet zbawienie w niebie, lecz po prostu wejście w prema, co oznacza odzyskanie swojego duchowego, miłosnego związku z Najwyższym, bez względu na to, gdzie się znajdujemy i w jakiej sytuacji. Związek taki jest naszą naturalną, duchową pozycją oraz spełnieniem emocjonalnym i miłością, których zawsze szukamy. Nigdy jednak nie znajdziemy takiej miłości i szczęścia, dopóki pozostajemy pod wpływem materialnej koncepcji życia, kiedy myślimy, że naszą prawdziwą tożsamością jest nasze tymczasowe materialne ciało. Ten wzniosły miłosny związek z Najwyższym Panem, Śri Kryszną jest pragnieniem zarówno wszystkich dusz, jak i Samego Kryszny. Ta miłość jest siłą przyciągania między nami, ale w pełni może być zamanifestowana jedynie na poziomie duchowym, pomiędzy żywymi istotami a Najwyższym.

To właśnie oznacza, że Bóg jest miłością, wszech-kochającym i nieskończenie godną kochania osobą, której poszukujemy wszyscy, czy sobie z tego zdajemy sprawę, czy nie. Gdziekolwiek byśmy szukali miłości, nic nie może tak całkowicie zadowolić duszy, jak ta miłosna wymiana z Najwyższym Panem, Śri Kryszną.

Dlatego właśnie Vaisznawowie, wyznawcy Pana Kryszny, nie poczuwają się do związku z żadną religią, lecz po prostu rozwijają czystą, niczym niezmąconą bhakti – miłość do Boga – poprzez praktykę służby oddania, bhakti-yogi. Kiedy to manifestuje się w pełni jako prema, taki czysty związek z Bogiem staje się tak intensywny, że nie jest się świadomym niczego poza nim. W tak czystym stanie świadomości, nie ma kwestii bycia hinduistą, muzułmaninem, chrześcijaninem, żydem czy jakiegokolwiek innego, materialnego i tymczasowego rozróżnienia. Istnieje jedynie platforma świata duchowego, gdzie Bóg i Jego ukochani zaabsorbowani są we wzniosłe i bezgranicznie ekstatyczne, miłosne wymiany.

Najwyższy czeka na nas, abyśmy powrócili na naszą oryginalną, duchową pozycję i powrócili do tych duchowych zajęć. Czas, jaki nam zajmie, aby powrócić do naszego duchowego domu zależy od tego, na ile pozwolimy sobie pozostawać pod wpływem i kontrolą materialnych impulsów i pragnień, które wiążą nas z egzystencją w materii. Niewłaściwym jest uważanie, że jesteśmy tak grzeszni czy upadli, że nie ma nadziei na rozwinięcie naszego duchowego związku z Najwyższym, ponieważ Kryszna zawsze czeka na Swoje zagubione dusze. Musimy jedynie, poprzez wzniesienie się ponad cielesne utożsamienie i uświadomienie sobie nauki o duszy – naszej prawdziwej tożsamości -, zacząć okazywać Mu, że chcemy do Niego powrócić.

Istotą naszej czystej duchowej tożsamości i doświadczenia duchowego jest nasz bezpośredni i osobisty miłosny związek z Najwyższą Osobą. Ta duchowa tożsamość jest fundamentalną podstawą dla jedności pomiędzy wszystkimi żywymi istotami, a przebudzenie tej tożsamości oraz miłości do Boga jest ostatecznym celem każdej prawdziwej ścieżki duchowej. Osiągnięcie tego jest najłatwiejsze poprzez proces bhakti-jogi, jogi miłości do Boga.

Read Full Post »