Feeds:
Wpisy
Komentarze

Posts Tagged ‘hare’

źródło – http://www.vrinda.net.pl/filozofia/iskcon.php
ISKCON Chandradoya Mandir, MayapurRys. Świątynia ISKCON-u we Wrindawan, Indie —>

W celu skrótowej prezentacji historii ISKCON-u należy sięgnąć aż do czasów antycznej kultury wedyjskiej i odwołać się do tradycji jednego z systemów jogi zwanej bhakti jogą stanowiącej bez wątpienia jeden z najbardziej teistycznych systemów duchowej praktyki, przyjmującej Boga Osobowego za Najwyższy Byt. Jej celem jest rozbudzenie miłości do Boga i nawiązanie z Nim osobistego związku, opartego na całkowitym oddaniu („bhakti” – sanskryckie słowo oznaczające „miłość i oddanie”).

Shrivatsa Goswami, doktor filozofii indyjskiej Uniwersytetu Indyjskiego w Benares pisze: „Już w Rig Wedzie, najstarszej z czterech pism świętych Indii znajdujemy wspaniałe fragmenty obrazujące różnorodne przejawy i aspekty bhakti. Oznacza to, że już przed okresem wedyjskim istniała pewna forma bhakti, której dokumentem są Wedy. W ciągu stuleci przed Chrystusem znajdujemy liczne dowody w formie pisanej i architektonicznej przemawiające za istnieniem popularnego ruchu „bhakti” na szeroką skalę.” (red. Steven J.Gelberg, Hare Krishna, Hare Krishna, Grove Press New York 1983, str.183) Ruch ten istniał w Indiach na przestrzeni stuleci i przeżył swój wielki renesans w XV wieku wraz z pojawieniem się wielkiego mistyka oraz świętego Śri Kryszny Caitanyi Mahaprabhu [1486-1533]. Jego intensywna działalność misjonarska i kaznodziejska, połączona z licznymi podróżami doprowadziła w rezultacie do ekspansji bhakti jogi na cały subkontynent indyjski.

Teologia ruchu Hare Kryszna wywodzi się wprost z vaisnavizmu nauczanego przez Caitanyę – głoszone przez niego idee wywodziły się z pism wedyjskich opracowanych wiele tysięcy lat temu, lecz dopiero w zapoczątkowanym przez niego ruchu intonowania świętych imion Kryszny znalazły swój pełny wyraz. Śri Caitanya wyprowadziwszy religię ze świątyń wprost do ludu zainicjował intensywny nurt reformacyjny podobny temu, jaki miał miejsce w tym samym okresie w ówczesnej Europie. Klimat owego „renesansu bhakti” oddaje poniższy opis J. W. Suligi: „Zapoczątkowany przez Caitanyę (…) ruch bhakti znalazł wielu zwolenników. Bhakti to miłosne, wręcz ekstatyczne oddanie się Bogu, Jego adoracja, czego przejawem są: taniec i śpiew. Jest to droga ku Bogu dostępna dla każdego, niezależnie od rasy, kasty, płci i wieku. Tłumy bhaktów wędrują drogami Indii, przenikają do obszarów zamieszkiwanych przez różne plemienia, głosząc myśl, że miłość do Boga jest najlepszym sposobem wyzwolenia się z samsary.” (Hinduizm Lewiatan nieujarzmiony, „Pismo Literacko-Artystyczne” 1986, nr 6-7, str. 57-58)

W znanej pracy J.L. Brockingtona „Święta nić hinduizmu” odnajdujemy fragment jednoznacznie wskazujący na związek ISKCON-u z dawną tradycją bhakti: „Śri Kryszna Caitanya przeżywał okresy ekstatycznych uniesień i owładnięcie przez Boga, które cechowały jego taniec, wyróżniając go jako postać charyzmatyczną (…) Wyrósł na biegłego znawcę tradycyjnej, opartej na sanskrycie wiedzy o bhakti. (…) Śpiew i taniec wychwalający Krysznę stał się znamienną cechą jego wyznawców i miał zadomowić się na ulicach europejskich i amerykańskich miast w skutek działalności ruchu Hare Kryszna” ( Instytut Wydawniczy PAX, W-wa 1990, str.180)

Życzeniem Śri Caitanyi było nadanie intonowaniu mantry Hare Kryszna jak najbardziej masowego charakteru i dotarcie z nim do każdej wioski i miasta na świecie, co było trudnym do wyobrażenia nawet dla wielu jego ówczesnych zwolenników. Jego najbliżsi uczniowie, wśród których prym wiodło Sześciu Goswamich z Vrindavan (wybitni teolodzy, którzy wspólnie stworzyli ponad 200 obszernych prac sanskryckich gloryfikujących kult bhakti) podjęli misję swego mistrza, nadając jego dziełu wymiar powszechny i ogólnodostępny. Kolejni nauczyciele, stanowiący ogniwa tej samej sukcesji, budowali liczne świątynie i zakładali instytuty propagujące bhakti-jogę, które działają do dziś, szczególnie na terenie Zachodniego Bengalu. W swej książce „Hare Krishna, Hare Krishna” Steven J. Gelberg pisze: „Mimo iż indyjska forma bhakti nie wywarła dużego bezpośredniego wpływu na resztę świata możemy powiedzieć, że ta postawa miłosnego oddania dla osobowego Boga, jaką rozwinęła indyjska tradycja bhakti, jest niewątpliwie jednym z największych darów Indii dla świata, darem bardzo cennym i wartościowym. Niestety świat jak do tej pory go nie przyjął” (str.191).

Powoli jednak miało dojść do tego przełomowego wydarzenia – Bhaktivinoda Thakura (1838-1914), wybitny nauczyciel i kaznodzieja wywodzący się z linii Śri Caitanyi, wielki reformator vaisnavizmu i autor ponad 100 książek o świadomości Kryszny, w jednej ze swych prac przepowiada rychłe pojawienie się osoby, która wypełni słowa Śri Caitanyi i rozszerzy nauki Kryszny na całym świecie.

Syn Bhaktivinody, Bhaktisidhanta Sarasvati Gosvami (1874-1936) kontynuował dzieło swojego ojca – to właśnie jego spotkał w 1922 roku Śrila Prabhupada, stając się w dziesięć lat później jego uczniem. W 1936 r. tuż przed swoją śmiercią wyraził życzenie, aby Prabhupad (pamiętając przepowiednię swego ojca) wykorzystał znajomość języka angielskiego do publikowania książek i polecił mu jednocześnie propagowanie filozofii bhakti w krajach Zachodu. W 1965 r., po 43 latach intensywnych przygotowań, Prabhupada przybył do Ameryki, aby urzeczywistnić słowa swojego nauczyciela.

ISKCON zarejestrowano oficjalnie rok później, 11 lipca w stanie Nowy Jork, co stało się formalnym początkiem funkcjonowania tego, wywodzącego się z vaisnavizmu wyznania poza granicami Indii. Dr Arthur L. Basham, jeden z najbardziej cenionych autorytetów w dziedzinie starożytnej cywilizacji Indii, w zakończeniu „Historii kultury Indii” stwierdza, że ruch Hare Kryszna… „…jest bardzo ważny pod względem historycznym, gdyż oto teraz po raz pierwszy od czasów Cesarstwa Rzymskiego azjatycka religia jest otwarcie praktykowana przez ludzi z Zachodu na ulicach zachodnich miast”.

Reklamy

Read Full Post »

źródło: http://www.harekryszna.pl/index.php?id=10
chaitayasmallMiędzynarodowe Towarzystwo Świadomości Kryszny, znane też jako ISKCON (skrót od angielskiej nazwy) i potocznie jako ruch Hare Kryszna, jest ruchem misyjnym należącym do wisznuizmu, jednego z trzech głównych nurtów hinduizmu. Wisznuizm jest religią monoteistyczną, uznającą wiarę w jednego, osobowego Boga, nazywanego Kryszna, Rama lub Wisznu. Wisznuizm uznaje, że ten sam Bóg, pod innymi imionami, czczony jest w innych światowych religiach.

Założycielem bengalskiej szkoły wisznuizmu, do którego w szczególności nawiązuje Międzynarodowe Towarzystwo Świadomości Kryszny, jest Śri Kryszna Ćajtanja Mahaprabhu (1486-1534). Głosił on, że celem ludzkiego życia jest pełne miłości oddanie się Bogu, zaś najskuteczniejszą praktyką która do tego prowadzi – intonowanie świętych imion.
Wyznawcy Kryszny wierzą ponadto w nieśmiertelność oraz boskie pochodzenie duszy, odrębność duszy i ciała, reinkarnację oraz możliwość ostatecznego wyzwolenia.

Podstawowymi pismami świętymi wyznawców Kryszny są sanskryckie traktaty: Bhagavad-gita, Śrimad-Bhagavatam oraz Caitanya Caritamrita [czyt: Czejtanja Czaritamrita].

Międzynarodowe Towarzystwo Świadomości Kryszny zostało zarejestrowane w Stanach Zjednoczonych w lipcu 1966 przez A.C. Bhaktivedantę Swamiego Prabhupada (1896-1977), spadkobiercę i propagatora nauk Śri Ćajtańji.

Do Polski ruch trafił w 1976 roku, zaś formalna rejestracja nastąpiła dwanaście lat później, w 1988 roku.

Read Full Post »